Болалигимдан китобларга ташна эдим. Ўзимга ёқадиган жанрни топиш учун турли адабиётларни ўқиб кўрганман. Қадимги юнон фалсафаси, мифология ва фантастика жанридаги китоблар жону дилим бўлган.
Пауло Коэльонинг «Алкимёгар» («
The Alchemist»)и ҳиссиётларни шунчалик жунбишга келтирганидан, фалсафани ёқтиришимни англаб етганман. Йиллар ўтиб, қайта ўқиганимда эса моҳиятан тамоман бошқача туйилган.
Филип Пулманнинг «Зулмат ибтидолари» («
His Dark Маterials») трилогиясини, аксари миллениаллар сингари
Жоан Роулингнинг Гарри Поттер ҳақидаги романларини севиб ўқиганман — китобнинг янги қисми чиқишини интизорлик билан кутардим. Ўсмирлик даврида бу каби фантастик асарлар билан танишиш фикрлаш ва тасаввур қилишни жадаллаштириб, турли сценарийларни хаёлан лойиҳалаштириб кўришга ундайди.
Талабалигимда профессионал ва ҳуқуқшуносликка оид адабиётларга қизиқиш уйғонган. Никколо Макиавеллининг «Ҳукмдор» («
Тhe Prince») асаридан давлат тузилишига оид маълумотларни ўзлаштирганман.
Фёдор Плеваконинг «Суд нутқлари» («
Судебные речи»)ни ўқиганда эса биздаги суд жараёнларини хаёлан тасаввур қилиб кўрганман. Лекин вақт ҳақиқат бошқачароқ эканини кўрсатди. Артур Конан Дойлнинг машҳур изқувар —
Шерлок Ҳолмс ҳақидаги асари эса ҳар бир ҳуқуқшунос талаба қайта ўқиши керак деб ҳисоблайдиган китобларимдан.